Wakker worden

De callcentertraining was vanmorgen ineens voorbij en toen ik de stad in liep vond ik alles zo rustig, zelfs de brommers die langsblèrden en de schreeuwende studenten die nog over waren van vannacht.
Alle mensen waren bezig om hun zaak open te gooien en ik hoorde acuut in mijn hoofd daarbij het riedeltje van “Paris / s’éveille” en zette dat wat langzamer, in mijn hoofd, voor het latere tijdstip en voor het nuchterder Groningse tempo – verder paste het er goed bij.

Ik liep door de stad onder de wolken en ademde geen airco meer in en had geen headset meer op mijn kop en geen twee schermen voor mijn ogen die soms knipperden omdat de telefoon weer ging, en geen felle lampen boven mijn hoofd. Ik had droge oksels en had het warm en constateerde dus dat ik de afgelopen dagen met klotsende oksels van koud zweet en ijskoude vingertoppen op die kantoorstoel had gezeten, dat ik gestresst was geweest, al dagenlang zonder dat echt door te hebben. Ik dacht dat het wel meeviel. Ik dacht dat het alleen de druk van de training was, waarbij je tenslotte een bepaalde score moet halen om door te mogen naar de zaal, maar ik merkte eergisteren voor het eerst dat er iets nieuws en anders aan de hand was: ik kon niet meer bellen thuis, ik kon mijn laptopscherm niet meer zien, ik kon niet tegen het piepje van de kassa van de jumbo, ik vond de lampen in de supermarkt te fel – ik was overprikkeld geraakt.

De Supervisor zei dat in dat geval het van belang was om te bedenken of ik wilde blijven of niet, waarbij hij opmerkte dat ik het tot nu toe prima deed en liet doorschemeren dat ik die training heus wel halen zou, daar lag het verder niet aan. En ik ging naar huis om na te denken.
De volgende dag kwam ik terug en zette ik mijn headset op en dacht ik al na 1 gesprek: ik trek dit niet, ik trek dit niet meer. Alsof er geheel onverwacht maar onvermijdelijk een emmer was overgestroomd die ik met geen mogelijkheid nog kon legen- ik was ineens helemaal op. Ik ging weer naar huis en hij zei, strijkend over zijn hipsterbaard en met zijn zachte, vriendelijke stem: “Morgen wil ik een ja of een nee.”
Vanmorgen gaf ik de nee. Tijdens het vertellen waarom merkte ik dat het koude zweet me weer uitbrak, dat ik me niet op mijn gemak voelde in dat gebouw ineens, in die ruimte, terwijl ik daar tot drie dagen geleden nog met veel plezier had rondgelopen- ineens MOEST ik er weg. We schudden elkaars handen, met enkele collega’s wisselde ik telefoonnummers uit, ik stapte in de lift omlaag en *ping* – ik stond weer buiten.

Het regende en met mijn fiets aan mijn hand liep ik deze ineens compleet vrije dag onder de open hemel terug naar huis, maar via Groningen, even fijn via de Stad. Ik ketende mijn mountainbike aan de brug bij de Nieuwstraat en liep eerst even het Poeleplein op.

Het was half tien. Ik zag de jongens bij De Drie de rieten stoelen buiten zetten en de tafels- heel systematisch en precies, elke keer balden hun biceps zich als ze een stoel met een zwiep over een tafel tilden.
Ik zag toeristen ronddwalen en in de lucht kijken bij de Martinitoren en gaan zitten op terrassen. Ik zag ZZP-ers roken op de enige terrasstoelen onder de luifels van de coffeeshops, daas voor zich uit kijkend en hun laptops nog dichtgeklapt. Ik voelde me langzaam warm worden en droog onder mijn oksels, ik voelde de wind door mijn haren.
Ik hoorde talloze vrachtwagens met horecakratten erin in de Poelestraat en de Pelsterstraat piepend naar achter rijden en zag de cafébazen in hun deuropeningen staan, met hun armen over elkaar. Ik zag een groepje studenten in kostuum, met pruiken op of een berenpak aan, nog wakker en nauwelijks slingerend maar wel degelijk dronken langskomen op de fiets. Ik zag moeders met kinderen in kinderwagens en wallen onder hun ogen.

Ik hoorde mijn eigen stappen galmen door de straat en ik liep een rondje of twee, daarna ging ook ik ergens zitten op zo’n plastic rieten terrasstoel, waar het regenwater net nog met een doekje vanaf was gedept. Ik bestelde koffie en sloeg een krant open die daar voor me klaar lag en ik merkte tijdens het lezen al dat ik de piep in mijn oren aan het kwijtraken was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s