Ga je kamer opruimen

 

“Even het licht zien nog?” zegt een vriendin tegen een man die lukraak lijkt langs te lopen. Ik ging bij haar langs op haar werk, gewoon om even ergens naartoe te gaan. We hebben een half uur van haar tijd gebruikt om via de Oude Kijk in ‘t Jatstraat naar het Noorderplantsoen te lopen, de faculteitstuin van psychologie even mee te pakken en weer terug te gaan naar haar werkplek op de universiteit en ze spreekt een boomlange vent aan. Een berkje, hij is lang en dun en zou in de wind vast heen en weer zwiepen.
“Ja,” zegt hij van bovenaf. Wij lopen naar haar werk terug en hij loopt verder door, hij gaat doen wat wij deden.
“Dat is Paul”, zegt ze, “mijn collega, die heeft altijd winterdepressie.”
Ik kijk haar aan, kijk in haar gezicht in plaats van om me heen en ze kijkt terug en praat verder: “Hij gaat dan altijd aan het eind van de middag nog even naar buiten om het licht te zien.”

Het is warm, maar in de tuin van psychologie stonden de bloemen niet in bloei. We hebben het over kerst en waar we naartoe gaan en wanneer we elkaar weer zien en ze heeft net een week vakantie gehad maar ze werd ziek en na deze werkweek heeft ze twee weken echte vakantie. Maar voor je het weet zijn die voorbij.

Haar huisgenoot zei, vertelt ze me als we over de brug lopen, terug het centrum in, dat toen hij een week vakantie had, en zijn judo, en zijn yoga (heb ik dat goed verstaan, vraag ik me af, maar ik zeg niets) niet doorgingen, een crisis had. Wat moest ‘ie nou doen? Ze moet lachen en zegt dat ze dacht – Jezus, die heeft ook geen leven. Maar na een dag vakantie was dat wel anders.
Hoe snel dat om kan slaan dan hè, zo praten we erover. Ik nu, na twee dagen geen druk van de wekelijkse radioshow, voel me ook vreemd verloren, terwijl ik zo gestrest was en er echt vanaf wilde zijn.

“Een dominante moeder is het”, denk ik hardop, “de maatschappij, die zo bovenop je zit dat als je je van haar vrij worstelt je ineens hulpeloos overblijft, je kunt nog geen ei bakken zonder haar.”
“En als je je verveelt zegt ze dat je je kamer moet gaan opruimen”, lacht de vriendin, “terwijl ze woest staat te strijken en roept dat je niet aan haar kop moet zeuren.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s