Die lieve onbekende

Er is een gedicht van Ingmar Heytze, Voor de liefste onbekende, dat ik altijd prachtig vond en als voorbeeld nam en troost misschien, in de momenten van mijn leven dat ik in between relaties zat, zoals nu. Maar misschien ben ik wel een hond die achter een auto aan rent.

Snowpatrol had jaren geleden die ene hit die Chasing cars heet. Er zit geen auto in. Dat kan natuurlijk, kan gewoon, maar kennelijk heeft iemand de zanger gevraagd waarom het liedje zo heet als hij alleen maar zingt dat hij op de grond wil gaan liggen en niet meer op wil staan tot iemand naast hem komt liggen om samen met hem de wereld te vergeten.
Een stomme vraag, natuurlijk, een vraag die ervan uitgaat dat je songteksten letterlijk moet nemen – of titels, maar er was een antwoord. Misschien wachtte de zanger op die vraag, want uit hem stroomde een verhaal.

Dat verhaal was dit: als jongvolwassene werd hij verliefd, hij was er allang oud genoeg voor, maar woonde nog thuis en het was zijn allereerste keer en het was serieus. Hij wilde haar, hij wilde niemand anders en hij wilde niets anders dan zijn leven om haar inrichten, richting haar leven, om uiteindelijk voor elkaar te krijgen dat hij naast haar kon leven, dat hij bij haar kon zijn. Zij was alles. Alleen kende ze hem nog niet.
En zijn vader vroeg hem op een dag: “What can you give her?”
Hij wist daarop het antwoord niet. Het was toch andersom – zij zou hem redden en als hij bij haar was, was alles gelukt en goed gekomen.
En zijn vader zei: “And then what?”
Hij begreep het niet.
En zijn vader zei: “You’re like a dog chasing a car.”
Zijn vader zei: “Je rent achter haar aan, je blaft, het geeft je een doel, je doet het uit instinct – maar als de auto afremt bots je er tegenaan en weet je niet wat je ermee moet.”

Ach, die lieve onbekende. Hoe mooi kan hij of zij gemaakt worden? Het kan onze redder zijn. Hij hoeft maar te komen en alles, alles is goed. We verzuipen langzaam in hem. Hij wordt steeds minder waar.

Ik heb weleens dat mensen me vragen waarom ik geen relatie heb en ik begrijp de vraag niet. Het is toch een gegeven, het is iets dat toch gebeuren kan? Maar misschien wordt het gezien als een keuze. Misschien ben ik te kieskeurig, zoals mensen die al relaties hebben vaak zeggen, en zelfs mensen die al heel lang single waren en ineens toch die beste vriend leuker dan leuk vinden. Maar ik ben nog nooit kieskeurig geweest – of misschien wel, altijd – en ik heb wel een aantal relaties gehad.

Ik denk dat je er na een tijdje ook bang voor wordt, zoals in Heytze’s gedicht. Nu nog even niet, wacht nog even, denk je dan. Je weet niet meer of je nog wel met liefde, met verliefdheid, om kan gaan.
Hele kroeggesprekken lang gaat het erover, maar niet echt – met andere singles: wat leuk is en wat afknappers zijn, frustraties over exen, de ene verschrikkelijke date na de ander – scheidingen, scheidingen, kinderen, nooit meer seks, de man waarvan niemand het verwachtte die al jaren vreemd blijkt te gaan, die ene vrouw die al jaren een relatie met twee mannen heeft – goh, ja als dat toch werkt? Open relaties, monogamie, wel of geen kinderen, tikkende klokken – we verstrikken ons erin, hoe moet het nou, hoe zit het nou? We bezweren het en drinken, we nemen nog een bitterbal.

Want we herinneren ons het heus nog wel, de echte liefde. En daarvan weten we best: als het komt, dan komt het – dan is er geen houden meer aan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s