In de spiegel kijken

Misschien is mijn favoriete parallelle universum die waarin ik Iers ben en Roisín heet. Ik loop door de straten van Dublin, een stad die ik niet ken en in mijn hoofd een combinatie is van foto’s van de rellen uit de jaren tachtig en prachtig groene bergen. Eerder stelde ik me Dublin altijd voor als een viezige stad met donkere straten en daarboven altijd een grijze lucht, maar dat heb ik aangepast – onlangs vertelde een collega die er is geweest dat het een groene stad is met veel parken. Daarom heb ik er in mijn hoofd een aantal stock foto’s van Ierse bergen bij gestopt.

Ik heb daar blond haar en dat is steil en ik ben lang – dit zou allemaal kunnen komen omdat er een Ierse detective-serie is waarin de hoofdcommissaris al die dingen heeft, en toevallig ook Roisín heet. Die naam had ik namelijk eerder al, van Roisín Murphy, de zangeres van Moloko. Zij is allengs zachter dan de politiedetective.
Zij is nog blonder bovendien, en danste langzaam schokkerig ooit op een podium vlak voor mijn neus. Tussen de nummers door werd zij steeds uitgekleed – haar achtergrondzangeressen haalden haar jas van haar af en ze had dan, als een circus-omkleedartiest, onder die outfit weer een nieuwe outfit aan. Dat hoeft van mij dan weer niet.

Ik ben Roisín zonder de excentriciteit van Murphy en zonder de hardheid van de politievrouw. Maar ik ben wel alleen, net als zij. Daarmee bedoel ik: ik ben vrij. Ik loop met verende stappen door Ierland, ik heet Roisín, het is het land waar ik geboren ben en woon. Ik heb een Iers accent en ik zeg het woord marvelous vaak.

Het is niet: ik ben daarin beter, daar is mijn leven mooier. Het is niet: dat is wie ik eigenlijk wil zijn.

Ik zat vrijdag in de kroeg met twee vrienden de exen te bespreken die het toch wel serieus hadden kunnen worden, die het wel echt hadden kunnen zijn. De exen waarbij de breuk net zo goed niet had kunnen plaatsvinden, dat geen ramp was geweest. De exen die dan nu de moeders en vaders van onze kinderen zouden zijn, met wie we ander behang hadden uitgezocht, die hadden gezegd dat dit kapsel ons eigenlijk niet stond – maar zelf vinden we lang haar ook wel mooi en niet per se beter, vinden we dat andere behang ook wel leuk en niet per se beter, kortom: het leven dat er net zo goed had kunnen zijn.

Dat kun je verder trekken; je kunt in een ander land en lichaam geboren zijn. Je kunt een man zijn of een vrouw. Je kunt hetero zijn of niet. Je kunt opnieuw beginnen – je kunt jonger zijn dan nu – of je trekt wat meer terug naar vroeger en bent zo oud als je ouders en begint opnieuw in de jaren zestig. Er zijn meerdere mogelijkheden. Sterker nog: alles is mogelijk.

Parallelle universa maak je gewoon zelf. Je wordt ergens anders wakker. Je kijkt in de spiegel, in de badkamer van de woning, in de stad, in het land, in de tijd waarin je nu woont. Je gezicht is anders, maar je bent het, want je kunt iedereen zijn.

2 gedachtes over “In de spiegel kijken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s