De schommelstoel met het motortje

Als je dingen aan niemand laat zien, bestaan ze dan toch?
En vraag twee, het omgekeerde: als je onbestaande dingen demonstreert alsof ze echt zijn, worden ze dan toch een beetje echt?

Het zou kunnen dat het er meer om gaat hoe dingen lijken in plaats van hoe ze zijn. Op schermen is dat onhandig, omdat je niet alles kan zien. Je krijgt er sneller ruzie. Het bestaat nog nauwelijks dat je zegt: “Ach, wat geeft dat nou. Ik weet wie het zegt.” En je haalt je schouders op – nee, dat werkt alleen als je dat dan ook deelt online, als daar een tweet of facebook- of blogpost van maakt, het is niet genoeg het rustig tegen jezelf te zeggen in je eigen kamer in je eigen huis, nee – dan weet niemand dat.
Dan lijkt het of je niet durft te reageren. Dan is er louter actie, blijft de reactie uit. Straks nemen ze het van je over, gaan ze over je praten – je kunt maar beter reageren, nu je zelf nog regie hebt, hup: Tweet: “Haha, ik weet wie het zegt!” Nu. Snel.

Als je niets zegt, niets doet op schermen, niets laat horen in allerlei apps is het of je niemand en nergens bent. Men moet je dan persoonlijk vragen wat je van iets vindt, maar is dat niet helemaal meer gewend. We praten nog wel, maar zijn elkaar gewend op schermen continu te zien en gaan ons dus zoals we dat op de schermen doen in het echt tegen elkaar gedragen. Dat merk je, in kroegen, dat merk je in het dagelijkse gesprek. Overal wordt sneller om gelachen, alvast voor de zekerheid – haha, we zijn gevat! We zijn steeds zo ontzettend gevat bezig! Niemand stelt elkaar in den beginnen rustig een serieuze vraag. Je kunt niet meteen serieus doen, dat staat zo stom. We moeten even afkicken van het Sociale Zijn, na tien minuten gaat het verder wel goed.

Maar, wat vreemd is – hoe komt het dat in een wereld waarin doen alsof zo belangrijk geworden is iedereen daar zo ontzettend druk mee is? Het zou juist zoveel tijd kunnen schelen. Eigenlijk is het een premisse voor Den Totalen Rust.

Wat te doen? Misschien bijvoorbeeld, zoals in die scène van Home Alone waarin het jochie iedereen nept, kartonnen levensechte poppen voor de ramen zetten. Daar een felle lamp achter. Dan met touwtjes waar je aan trekken kunt slechts af en toe op de achtergrond aanwezig zijn. Dan nu: de touwtjes vastmaken aan de schommelstoel, daar een motortje achter en voilà: je bent zichtbaar aan de buitenkant, dus leeft, jij en je gezin zijn aan het leven, zie maar, ziedaar: jullie bestaan. Het equivalent van een algoritmisch automatisch berichten postend account.

Ondertussen kun jij doen waar je zin in hebt – het niemand tonend hangen in je leunstoel, in je neus peuteren, een jaar op vakantie naar Tibet gaan zonder dat aan iemand te laten zien. Alles stiekem en in veel meer tijd, want ondertussen zit de pop achter het raam te werken; ondertussen tweet jouw algoritmische account: “Working on my novel! #bikkelen”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s