Newtonpendel

De deur uit gaan, de mensen groeten die je tegenkomt, met enkelen een praatje maken, meestal zijn dat degenen met een hond. De vliegen zien waarop de katten jagen, de vlinders als ze met een omweg voor jouw neus langs en blikveld in vliegen, citroengeel of koolwit. De hommel die net zijn kont boven het gras kan houden en de kleine kitten gek maakt van verward geluk.

Daar langsheen lopen, dat even laten voor nu. Je kunt het achterlaten. Omdat het altijd in beweging is; omdat het blijft. Het is de slinger die je niet meer hoeft aan te draaien. Hij maakt ongeveer het geluid van die hommel, of van de bijen die je straks in je balkonbloemen zult zien: zacht zoemend op de achtergrond, een rustig geluid, tevreden, dat ontspant en geruststelt.
Ooit heb je bij zo’n kantoorspeeltje met van die ketsende balletjes aan een balletje getrokken. Je weet niet meer wanneer, hoe je aan dat kantoorspeeltje kwam ook niet, ineens waren ze er, de balletjes, bleken ze er te zijn en zacht te zoemen: dat huis, die katten, de tuin die nu ontluikt met witte tulpen en rode tijgertulpen aan de randen, met in het midden gele narcissen en bleke narcissen aan de voorkant. Je hebt die nooit geplant. Ze zijn er gewoon en elk jaar komen ze terug. Je weet niet hoe je ooit aan dat eerste balletje getrokken hebt, maar het tikt – en de hele pendel beweegt, voor eeuwig, nu: elk jaar komt op dezelfde plek die ene rode tulp naar boven.

Dat blijft nu wel. En nu loop je naar iets anders toe. Je kunt ergens beginnen.

Je weet niet hoe, maar ongetwijfeld: als je over drie jaar terugkijkt op hoe je hier nu loopt, blijkt dat je nu ook aan zo’n ketsballetje aan het trekken bent – je hebt het alleen nog niet helemaal door. Je weet ook niet wat het ketsballetje zal blijken te zijn; die ene mail aan die ene persoon? De foto’s die je maakt, de boeken die je leest, de reis die je boekt, de trein waar je in stapt, het vliegtuig daarna, dat op zal stijgen met jou daarin? En de hommels nog thuis, zoemend, met hun pluizige kontjes maar nét boven het gras.

Het kan alles zijn. Aai voor de zekerheid de honden die je tegenkomt. Sla alle boeken open. Ruik aan vruchten, knijp er niet alleen in maar eet ze ook, je weet niet waar het vandaan zal komen namelijk – je weet nog niet waar je dat balletje nu aan het vinden bent.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s