Een foto maken

Ik verloor op Vlieland de mogelijkheid om foto’s te maken met mijn toestel. Ik deed het ook niet met mijn telefoon, al had dat best gekund. Maar ik dacht: ik maak wel foto’s met mijn ogen. Nu kan ik me geen enkele foto herinneren. Ik herinner me wel hoe ik op die momenten dacht, ik herinner me de woorden in mijn hoofd: oké, sta hier even bij stil, goed kijken nu. Kijk. Die kant op. Zie dat.

Ik heb me geconcentreerd op de handeling, op mijn hersenen, ik heb er extra veel bij nagedacht en daarom hebben mijn ogen niet gewoon per ongeluk die beelden kunnen opslaan in mijn hoofd. Juist niet.
Zouden er echt beelddenkers, taaldenkers, enzovoorts bestaan? In dat geval zou ik een taaldenker moeten zijn, omdat als ik me concentreer er woorden komen, zelfs als ik sta te kijken naar een zonsondergang aan zee.

“Maak maar een geheugenfoto” zeg ik vaak tegen mensen en dat vinden ze leuk. Ik zei het over de herfstbomen in mijn straat, tegen de man op wie ik verliefd was, twee, drie jaar geleden, ik weet niet eens welk jaar, daar kunnen dus gewoon 365 dagen verschil van in zitten, maar ik zie ze nog zo voor me: al die Amerikaanse eiken op een rijtje, vuur- en vuurrood. Ik zie ze loeischerp. Omdat ik ook zie hoe hij toen zijn hoofd omdraaide om daar naar te kijken en hoe hij ze zag en toen zijn gezicht weer toedraaide naar mij en de glimlach die hij toen had.
Denk ik meestal in taal? Misschien toch wel niet, want van de momenten die me raken zie ik in mijn herinnering beeld. Bewegend beeld, beeld dat langzaam overgaat in ander beeld, als een film die loom is van de ochtend, of van de avond juist.

De tijd helemaal stopzetten lukt me ook. Ergens, live right now aanwezig zijn en dan denken: dit is nu. Dit is nu. Dit is nu! Straks denk je hieraan terug. Ik zie om alles dan een haarscherpe rand. Dat beeld blijft achter in mijn brein als een stempel. Vaak is dat in gezelschap. Misschien werkt de stempel alleen in gezelschap, misschien werkt de stempel alleen bij sfeer, heb ik niet genoeg aan hoe schoon ook de zon die in de zee zakt.

Of ik nou een taal of beelddenker ben? En is het eigenlijk nou mooier of juist niet een goed idee, als je zelf haarscherp zou kunnen bepalen wat je je herinnert en wat niet? En dan vooral: met welk zintuig, op welke manier? Zouden we dat willen kunnen?
Misschien weet de geest beter dan wijzelf wat goed voor ons is en past hij zich daar dan op aan – en misschien maakt dat, bij iedereen op maat, het zintuiglijk persoonlijk herinneringsmodel.

 

Een gedachte over “Een foto maken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s