Fruit

Kiwi
Toen ik nog klein was mocht ik al met mijn oudere nichten mee naar de zomeravondvoorstellingen van de basisschool en ik bleef achter in een klein klaslokaal voor groep een of twee, waar een hele oude jongen uit groep zeven of acht blind iets te proeven kreeg. Hij trok een zuur gezicht. Hij raadde een aantal dingen maar had het steeds verkeerd.
Ik was gefascineerd, en vond het spannend. De juf had heel voorzichtig en ietwat dreigend gezegd: “Dan nu een wat moeilijkere. En een wat – eh – apartere smaak. Weet je het zeker?” Hij had het gewoon dapper gedurfd.
Hij had stekeltjeshaar en een oorbel. Ik had niet zo dichtbij hem durven staan als hij niet geblinddoekt was.
Hij zei: “Ik weet het niet. Echt geen idee,” en trok de opgerolde theedoek van zijn ogen.
“Kiwi!” zei de juf.
Hij keek verbaasd naar de lepel in haar hand met daarop het felgroene spul. “Wat ís dat??” vroeg hij.

Appel
Appels zijn het best als ze nog zuur zijn, als je ze gaat plukken in een boomgaard van iemand, als je ze dan allemaal al op gaat eten. Kleine appeltjes.

Mango
Ik ging naar een man op wie ik verliefd was en nam een mango mee. Hij zat klaar op de bank voor ons gesprek, met rode wijn, hij was kennelijk rustig maar heel zenuwachtig volgens mij, hij zou me gaan afwijzen, ik voelde zijn sfeer en was zelf ook al zenuwachtig en deed daarom heel lang over onhandig met een schilmesje een groot stuk eraf snijden, daar verticaal en horizontaal dan inkepingen in maken en het ding dan binnenstebuiten duwen, als een egel, zo moest het – kijk, zie je? Hij lachte beleefd heel hard vanaf de bank maar ik had het niet als gimmick bedoeld.

Seinfeld heeft een aflevering over mango’s. Kramer wil per se mango eten. Hij moet per se mango en in het begin is het gewoon een stom Kramer-ding maar later eten Jerry en George ook mango. En die mango is heel lekker. George krijgt het door die mango van die groenteman waar Kramer het per se vandaan moest halen voor elkaar zijn huidige date in bed te krijgen en Jerry tovert op ongeveer het laatste stukje plot voor het einde van de aflevering een bordje met stukjes mango tevoorschijn, waar hij Elaine van laat eten nu hij weet dat zij al haar orgasmes bij hem heeft gefaket toen zij nog een stel waren. Daarna krijgt hij ook haar ermee in bed en grijpt hij verontwaardigd zijn nieuwe kans. Of het hem nu wel lukt is niet helemaal duidelijk, maar van de mango begint ze in elk geval te kreunen.

Peer
“Zooo, alles ligt al klaar zie ik.”
“Jazeker!”
“Kosten noch moeite gespaard!”
“Alles voor de feestdagen hè, hahaha.”
“Wat ligt daar?”
“Dat is gegrilde peer met gorgonzola.”
“Oke..?”
“Dat wordt straks gegrilde peer met gorgonzola.”
“Wordt dat dan van die rode peer?”
“Nee. Dat is stoofpeer. Dit is gewoon peer.”
“Oh.”
“Peer gaat heel goed samen met gorgonzola.”

Kers
Wij gingen verkleed als kersen. Mijn vriendin en ik, haar moeder maakte de kostuums en als twee obelixen liepen wij met hoepels om onze buiken en ruggen heen en daaroverheen rode stof naast elkaar trots naar school. Ze had bovenaan groene steeltjes gemaakt die we met een drukknoop los en vast konden maken. Naar school toe lopend zaten ze vast. Op het carnaval zelf deden we ze maar los, want we gingen dansen en we moesten ook naar de wc. Het was goed dat de moeder daar aan had gedacht. En toen kwam het grote moment: de prijsuitreiking van Wie Is Het Best Verkleed. Wij werden samen tweede. Eerste werd mijn nicht, nota bene, de blonde E., twee jaar ouder dan ik, die haar lange haren onder een afropruik had gestopt, haar gezicht zwart had geschminkt, haar lippen rood gestift en een rieten rokje droeg. Ze was verkleed als Afrikaantje.

‘Kersen zijn heel erotisch om te eten’, vertelt mij een vriendin op de middelbare school. ‘Je moet dat samen doen met een jongen. Als je die jongen wilt versieren moet je dat doen.’
Ik denk daaraan als ik op TMF Fabienne zie, die erotisch kersen eten wil doen met Ruud de Wild. Eerst heeft ze hem aan de telefoon en later komt hij ook in de studio. Ze moeten allebei erg lachen. Fabienne zegt dat ze heeft gehoord dat Ruud met zijn tong een steeltje van een kers die in zijn mond ligt in de knoop kan leggen. Ze dringt er steeds op aan dat hij dat voordoet. Ruud doet dat niet.

Vijg
“Io aaaaamo le fiche”, verzuchtte de vader van Valeria, mijn vriendin die me had overgehaald om met haar ouders en haar alleen mee te gaan op de familievakantie aan de kust, ook al woonde ik in Nederland allang niet meer in huis bij mijn ouders en zij in Florence nog wel en bleek dat nogal een contrast te zijn.
We zaten in het witte strandhuis in de keuken en de vader kwam binnen met een bruine papieren zak, die hij op de keukentafel liet kwakken en waar alle vijgen uit kwamen rollen, door rolden op de grond als kegels, ze waren zo groot als appels en dik en lichtgroen tot donkerpaars van kleur, in elke vijg zat opnieuw die kleuropbouw.
De vader had een speciale schiltechniek waar hij trots op was, hij at vijgen zoals niemand die at. Hij pakte een heel scherp schilmesje in zijn rechterhand en hield de vijg in de linker en pakte dan met het mesje de punt van de vijg bovenaan vast en pelde dan een stuk vijg naar beneden, alsof hij een banaan pelde, pakte dan een nieuw stuk en weer een nieuw stuk en ontvelde zo, vilde zo zijn vijg. Er bleef een plomp en kwetsbaar ding over met een witte waas daaroverheen zoals ook bij mandarijnen die geschild zijn het geval is en dat hele ding stopte hij dan in een keer gulzig in zijn mond.

Toen we in Florence op excursie waren met Nederlanders, met onze eigen middelbare school en de docent kunstgeschiedenis en tekenen, moesten we altijd aan het eind van de dag dezelfde route lopen naar onze accommodatie, die langs de stadspoort kwam waar dan een klein marktkraampje stond met een oud mannetje met fruit. Die had ook vijgen. Wij namen vijgen. Het was de eerste keer dat ik ze ongedroogd zag en ook at – ik had de gedroogde nooit gewild maar dit frisgroene spul in die mooie kegelvorm wilde ik nu en hier wel eten en dat deed ik. We sneden ze in vier en hapten in de parten die we in de vorm tussen onze duim en wijsvinger hielden, de schillen bleven over in onze hand.

Later zag ik iemand zo een kiwi eten – die niet uitlepelen, maar in vier kwarten snijden, en de schil erop laten, en dan daaruit happen – klaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s