Duiding

Het is de bedoeling van een column dat je een conclusie trekt. Dat zeg ik vast maar even, al doe je dat meestal niet aan het begin. Het begin is een ludieke openingszin, die de luisteraars aandacht trekt en je alvast een klein duwtje geeft in de richting van waar je naartoe gaat: duiding.

Gisteren las ik een recensie van Peter van der Heide uit het Dagblad van het Noorden die ging over een ‘traag’ Japans toneelstuk dat hier vanavond voor de derde en laatste avond draait, en dat helaas is uitverkocht. De titel van de recensie wekte meteen mijn interesse. Die luidde “Traag Japans stuk mist duiding”.
Is dat niet heerlijk? Een traag iets zonder duiding? Er worden al zo vaak en zoveel conclusies getrokken, overal, liefst zo snel mogelijk en ook in de media – helemaal in de media en nu ik een onderdeel daarvan ben – en heel cliché een mediaal stuk over de media schrijf vraag ik me hardop af: is het niet heerlijk als een stuk geen duiding heeft? Deze vraag is niet retorisch. Denkt u er maar rustig over na, maar trek geen conclusie. Wacht maar even.

Op een festival rondlopen is een microvoorbeeld van het leven zelf. Kunnen we dat zeggen? Natuurlijk geconcentreerd, en hopelijk voor de meesten onder ons met veel meer drank dan normaal – en waarschijnlijk ook met meer muziek, licht en kleur, maar toch, ook: onderhevig zijn aan dingen waar je niets aan kunt doen en die de ervaring danig kunnen verpesten, zoals regen, zoals het weer of andere mensen voor of achter je in de rij voor de bar of naast een vervelend iemand zitten in het publiek van die ene theatershow waar je zo naar uitkeek. We zijn onderhevig aan dingen.

Een richtlijn is verleidelijk en wordt ons aan alle kanten aangeboden. En dat gebeurt dus ook in deze micro-kunstwereld die dit festival, Noorderzon nu is. In deze kunstwereld is die richtlijn de recensie. Dat is, concluderen recensenten vaak, de waarde van een kunststuk: welke duiding die ons geeft, wij -, die ons helaas bevinden middenin the maddening crowd.
Maar wat als al die duiding een maddening crowd op zich wordt? Moet je daar dan weer duiding uit halen? Ben ik dat live right now aan het doen?

Kunst niet concluderen is heerlijk: een beetje achterover leunen en dingen over je heen laten komen waar je niet bij kunt met je verstand. Kijk, lees, luister, ruik en doe er vervolgens niets mee.

Column gisteren voorgelezen en geschreven voor Radio Noorderzon, ofwel Glasnost Radio

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s