Aluminiumfolie

Met een been op de stoep

En een been in de goot

En als ik dat niet doe

Dan ben ik morgen dood

Dit is het beste lied van Kinderen voor Kinderen en ook nog uit mijn geboortejaar. Ik kreeg het op bandje van mijn ouders voor Sinterklaas toen ik vier of vijf werd en ik vond het eerst nog een heel groot en moeilijk kado. Mijn moeder zette het op. Zij luisterde ernaar terwijl ik met mijn nieuwe stiften ging spelen.

De videoclip zie ik nog voor me en zoek ik daarom niet op. Hij kan niet zo fantastisch zijn als in mijn geheugen, want het groteske gevoel voor extreme contrasten en indrukken dat het kinderbrein er toen van maakte, en dan ook nog het feit dat het echt een groteske jaren tachtig video was levert een prachtig plaatje op – ironisch futuristisch, met aluminiumfolie en veel studiolampen in felle kleuren.

Het traag slepende lied blijft zeurend hangen in je hoofd en het klopt natuurlijk, dat weet elk kind – ik wist het ook, en ik deed het ook. Net als Catootje, die een keer bijna dood wordt gereden door een vrachtauto omdat ze alléén op de witte stukjes van de zebra lopen mag. Jeroentje en zij gniffelen, Jans bijna een hartaanval.

Dat dansje dat erbij hoort was ook zo cool, en de meisjes droegen grote strikken in hun haren en zwart-witte maillots. Help me niet uit de droom.

Je vroeg het je niet af als kind, waarom je die dingen deed. Het is toch logisch?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s