De collage

Het was een heel groot stuk papier, gescheurd en ingelijst, samen met andere gescheurde stukken papier tot een nieuwe eenheid gesmeed, gepropt, gelijmd met natte kwast en soms ergens beschilderd er bovenop. Er was niets bijzonders aan, maar mijn adem stokte voor het eerst in mijn keel.
Het was een werk van Jasper Johns, ik begrijp het niet. Ik kan naar werken van hem kijken op internet, google Jasper Johns en zie honderden plaatjes van collages, kan stukken lezen die het analyseren als ik dat wil, maar dan begrijp ik het nog niet: hoe ik die ontroering nooit meer kwijtraak, maar nooit meer opnieuw heb gevoeld. Het was voor het eerst, het allereerst.
Ik zat op school. Ik was er niet alleen, ik moest wachten, ik moest doorgaan, ik had haast, hoorde bij een groep, ik moest eigenlijk iets doen, iets zoeken, opschrijven maar ik raakte in de Tate Modern verdwaald en zag Jasper Johns. Ik zakte op een bankje, verstomde en de tijd ook – de haast bedoel ik, alle geluiden die daar bij horen. In mijn hoofd klopt ook het volgende niet – is de docent die ons begeleidt die van het vak kunstgeschiedenis van de middelbare school, maar de eerste persoon die mij daar vindt een studiegenoot van het derde jaar kunstgeschiedenis aan de universiteit, dat kan niet. Ik weet het niet meer, hoe dat ging.

Eigenlijk zie ik het werk niet eens goed voor me. Ik voel alleen opnieuw die hand grijpen naar mijn keel en hoe ik moest huilen van schoonheid, dan de verbijstering dat dat mogelijk is en tot slot een vreemd gevoel van overgeleverd zijn, de hulpeloosheid die dat dan brengt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s