Tatoeage

Zijn er dingen die elke keer weer terugkomen, alsof je misschien ooit toch nog van mening zal veranderen erover en je dan later kan zeggen: “ja, het kwam toch elke keer weer terug, ik merkte gewoon dat het me niet losliet?” Ik heb het over tatoeages, in mijn geval. Ook al ligt er een map in mijn boekenkast waarop in dikke letters staat TATTOO, toch heb ik allang besloten, of beter: me erbij neergelegd, dat het ding er nooit zal zijn.

Op Lowlands vroeg iemand wat ik dan had gewild, ik vertelde dat het steeds veranderde, dat ik eerst een literaire tattoo had gewild, een tekst, daarna toch een afbeelding, uiteindelijk bleef steken bij een ganzenveer op mijn onderarm, aan de binnenkant – mijn schrijfkant. Dat stond dan voor schrijven en voor vrij zijn. Voor ze kon oordelen propte ik al haastig mijn mening erachteraan, erbovenop, ik zei: “Maar dat is onzin, natuurlijk. Als ik wil schrijven moet ik gewoon schrijven. Ik wilde die tatoeage om mezelf over een drempel te helpen, om nooit te vergeten dat ik echt schrijver wilde worden, maar dat is natuurlijk onzin. Je hebt daar geen tatoeage voor nodig.”
“Oh ja?” vroeg ze, en ze zei: “Je pols, dat is ook wel groot en opvallend, ja.” Ik knikte instemmend.
“Ik denk dat ik er een neem op m’n veertigste”, zei ze.
“Dat is dan juist wel cool”, zei ik, en ze begon te lachen en zei ja, dat vond zij dus ook. Ze wachtte nog even tot het kon.

“Die map daar, wat is dat?” vroeg iemand, hij zat op mijn tapijt, te luisteren naar wat ik voorlas en het op te nemen en ik praatte daar haastig overheen, we waren toch bezig, dacht ik, hier is nu geen tijd voor, en ik dacht ook: dit komt allemaal op de band en moet ik dan mijn hele onderzoek uit gaan leggen? Ik vertelde iets over de verschillende soorten tatooshops die er zijn, dat ik daar onderzoek naar had gedaan, had gevonden welke in Nederland voor mij de beste zal zijn. Ik wist niet precies waarom ik dat ging uitleggen. Ik ging ook in op huidplekken die meest ideaal zouden zijn.

Hij zal er nooit komen, maar hij komt wel altijd weer terug, mijn tatoeage. Mensen willen ook graag horen waarom hij niet komt, ze gaan me dan overhalen, ze willen horen dat ik hem toch ooit neem, misschien. Ze zijn nieuwsgierig, kijken meestal even in de verte als ik er bepaalde aspecten over vertel. Ze denken er altijd ook zelf over na.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s