Twee egocentrische sluimerdromen

“Lola! Looola!” hoor ik buiten iemand roepen. Het lijkt op mijn eigen stem en mijn poes heet Lola. Ik snap niet hoe het kan dat ik buiten loop en ook nog in bed lig, er zelfs nog niet uit wilde stappen, nog lang niet, het bed is nog warm en ik ook. Toch loop ik al buiten, ik roep de poes. Hoe kan dat? Ik denk, nog een fractie van een seconde: straks rent ze op de verkeerde af, ik moet opstaan – dan weet ik: het is de buurvrouw, die een beetje op mij lijkt en haar Jack Russel roept.

Ik zie iemand een gedicht publiceren op twitter. Het zijn maar een paar regels, normaal dicht zij niet, ze zijn erg goed. Ik ben verbaasd dat ze dat doet en onder de indruk van de kwaliteit ervan, ik lees de letters terwijl ik met mijn lippen mee beweeg en dan onthoud ik ze. Terwijl ik wakker word door het geroep van de buurvrouw vergeet ik het gedicht. Dat heb ik nog niet meteen door. Ik denk: het was een droom. Nu kan ik dat gedicht publiceren. Is het nu van mij? Maar als mijn lichaam zover is dat het rechtop kan staan en loopt, zijn de regels uit mijn geest verdwenen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s