Echt gebeurd

Tijdens een voordrachtavond leest een Groningse schrijver een verhaal voor over een interview. Dat interview gaf hij aan een meisje, voor in haar schoolkrant. Het is een stemmig verhaal, de sentimentele sfeer wordt nog aangedikt doordat hij het in perfect Gronings, met jonge en charmante tongval voorleest. Hij maakt er als het ware een uitgebreide anekdote van, waarbij je in de eerste zin het plot al zacht voelt trillen, je weet meteen dat hij naar ontroering toe werkt.

In het verhaal vertelt de man dat hij besluit iets anders te doen, iets nieuws: hij besluit eerlijk te reageren op de vraag van het meisje, die hem verrast: “Wanneer hebt u voor het laatst gehuild?” Daar heeft hij ineens zin in, kennelijk, maar ook, tenslotte: het komt maar in de schoolkrant. “Niemand leest het toch.”
Vervolgens maakt hij daar dus een verhaal van, dat hij voorleest in de kroeg.

Het lijkt erop dat het verhaal dat hij vertelt het echte antwoord is en hij dus besloten heeft, wellicht zelf ook ontroerd door zijn onverwachte openheid, die ervaring te delen. Een tweede mogelijkheid is dat het verhaal dat hij het antwoord laat zijn op haar vraag niet echt is gebeurd, dat hij zijn publiek van die avond op een sentiment aanstuurt dat rust op wat volledig verzonnen is: fictie. Wat zelfs ook nog mogelijk is: het meisje bestaat ook niet, het interview voor de schoolkrant heeft sowieso niet plaats gevonden. Een herinnering, emoties durven tonen, zo leiden naar ontroering: storytelling op zijn best.

Mijn gok is optie A. Ik denk: het interview heeft echt plaatsgevonden, de schrijver heeft het optekenen ervan daarna de moeite waard geacht. Hierin, geef ik toe, ben ik ietwat gekleurd doordat hij dat mij zelf vertelde, tijdens het bier drinken aan de bar.
“Echt gebeurd”, zei hij, met de intonatie van die heerlijke Noordelijke cultuur die ik ook uit Twente ken, waar ‘echt gebeurd’ betekent dat het verhaal op een bepaalde manier eerlijk is en oprecht, dat het menselijk is. De eigen ontroering dat je het durft te vertellen, de ontroering van het publiek die dat begrijpt en erkent – ach. Neem nog maar een slok, veeg een traantje uit je ooghoek weg.

Maar wellicht is dit door mij verzonnen. Misschien heeft die avond niet bestaan, ken ik geen semi-bekende Groningers die de zoon zijn van beroemde ex-Olympiërs, laat staan dat ik daarmee aan de bar bier ga zitten drinken. Misschien kom ik wel nooit in de Kroeg van Klaas. Je moet het hier maar mee doen.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s