Witte bedden

Ik droomde dat Hillary op een rij van houten banken zat in een zaal die op een theaterzaal leek, een bioscoopzaal kon het ook zijn geweest. We werden geacht er te zijn en waren met veel, maar van een intieme groep: ze was mijn tante, of mijn oma. Het was mijn eigen familie.

Daarna en daarvoor was mijn droom over een tijdlang bij elkaar zijn met mensen met wie je intiem in contact staat maar die je weinig ziet – waar je doorgaans overdag geen dingen mee bespreekt, aan wie je nooit vraagt of het printerpapier al op is. Een droom over mensen die koffie voor je zetten op een feest, niet in een pauze tussendoor. Het ging om de bedden, het ging om de slaapplaatsen. Alles was daar wit. Witte dekbedden met witte kussens op witgelakte bedden, naast witte tapijten op de grond, onder wit gesausde plafonds en tussen muren met spierwit behang. De droom begon in mid-action, als een filmscène: een ochtend en iemand die mij uit mijn bed haalt. Die dat ook bij de anderen doet. Er is haast, we moeten ontbijten, dan door naar de zaal.

Uiteindelijk ontdekte ik dat de lichte zaal met muren van gelakt hout, die misschien ook wel leek op de aula van een crematorium, helemaal niet licht was en prettig – dat het avond was of nacht en alles donker was. Hillary zat een paar stoelen verderop, dichterbij de mensen die haar echt goed kenden: ze omhelsde haar moeder, haar kind, ik kon haar gezicht in het duister niet meer zien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s