Begroeten

De sjaal die ik nu weer draag is licht oranje met gele gewoven borduursels erdoor. Hij is van kasjmier. Dat bleek helemaal niet zo duur te zijn, of hij is niet echt van kasjmier, of mijn vriendin, die hem mij gaf, loog over de prijs toen ze terugkwam van het stalletje met de sjaal, op die avond op een festival. Erna gebruikte ik hem steeds om haar te begroeten, op een heel irritante manier: de hele kwak lange stof om haar nek, haar half gestropt naar me toetrekken. En dan lachen hoe ze met haar Britse beleefdheid en ook nog eigen natuurlijke verlegenheid dapper mee lacht. Ik hield er na een halve dag mee op.

Een keer in de Coffee Company zag ik iemand een kind ook zo begroeten, met die wurgtechniek. Het was haar nichtje of het kind van een vriendin, gok ik. Dat meisje was een jaar of acht, die vond het niet leuk, ramde met haar elleboog de sjaal naar beneden tot hij viel en ik kon zien dat ze een fractie van een seconde nadacht of ze er met haar zilveren laarsjes op zou gaan stampen.
Ik kwam daar voor een muzikant die ineens live zou gaan spelen (een Ier, een goeie, Emmet Tinley heet ‘ie) en voor zijn set in Nederland als cellist een vriend van me had geronseld. De vriend zat al zenuwachtig klaar en stond niet op, hij zag me en wilde dat gaan doen, zocht een plek om de peperdure strijkstok neer te leggen, wilde dat niet doen vlak voor de voeten van het publiek, hield ook met zijn andere hand de cello alvast vast, dus haalde na wat aarzeling hulpeloos zijn schouders op, rolde komisch met zijn ogen en bleef zitten waar hij zat.
Een vriend van hem die ik niet kende stormde op ons in. Die riep joviaal ‘Haaaaalloooo’ naar iedereen, deed enorm had zijn best een leuke begroeter te zijn en slaagde daar bij een heleboel mensen in. Het leek erop dat hij iedereen al jaaaaren kende, dat het allemaal zijn naaste en hechte familie was. Ik vroeg aan mijn vriendin, de geliefde van de cellist, wie dat was? Verbaasd dat ik zo’n goede vriend van hen nog niet kende? Zij zei: ‘Hoe heet ie ook alweer, ik heb hem ook nog maar één keer gezien’.

Een scharrel bleek steeds meer een scharrel te zijn en dat vond hij prima, dat was van zijn kant ook wel beter zo, echt, maar ik miste toen we cold turkey gingen toch het intens contact en ging weer langs. Hij deed elke keer als ik dat deed met een zwiep de voordeur open en stond daar dan, de hele opening vullend, want het was een grote man. Ik kon er niet langs voor ik hem een knuffel had gegeven en ik had daar niet zo’n zin meer in, maar daar was werkelijk geen ontsnappen aan. Hij keek intens blij, hij had een brede grijns, hij vond het zo leuk om me weer te zien. Hij bedoelde het goed, het was de begroeting van een hond. Maar wel een hond die je wil bespringen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s