Slagroom

Ik vraag haar wat ze liever doet, iemand zijn of iemand worden? Ze antwoordt: “Mag ik er ook wat room bij en mogen wij allebei een glas water?” Ik vraag het opnieuw als de kastelein weg is en ze kijkt naar buiten. Ze zuigt aan haar koffie, die toch nog niet naar haar zin zou moeten zijn. Er lopen mensen over de grote markt, toeristen zie ik meteen, zij ziet ze als de mensen die hier kennelijk altijd op dinsdagochtend zijn. Iemand draagt een oliebol in een servet en heeft een witte kraag van poeder.
“Het is raar dat als je in slagroom hapt dat je eerst nog verwacht iets te voelen maar je voelt eigenlijk niets”, zeg ik.
“Ja!” roept ze enthousiast tegen het glas en ze draait haar gezicht weer naar me toe. De barman heeft een kannetje gebracht dat ze nu inzet. Ze pakte haar lepeltje op en likte het eerst af, terwijl er nog niets mee gebeurd is, roert er dan de koffie mee. Het doet me denken aan hoe vrouwen van de generatie van mijn moeder de opgewarmde fles melk voor de baby eerst op de binnenkant van hun onderarm laten lekken, om te testen hoe heet het is.
Ze blijft langs me heen naar de mensen buiten kijken en ik herhaal mijn vraag niet.
“Ja!” zegt ze nogmaals over de slagroom, “dat is wel gek ja…”
Haar stem versterft in een glimlach.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s