Kerkklokken

Het is het geluid waarvan je wakker hoort te worden op een zondagmorgen. Het galmt langzaam achterin je hoofd naar binnen, weeft zich misschien nog even door je dromen heen, blijft dan rustig naar voren beieren, tot je wakker wordt. Het gaat door en het lijkt of het afsterft, alsof het iets is dat langsloopt, langs je huis, even op zijn sterkst, dan de hoek om en weer weg, maar dat is niet zo. Het is gewoon een heel prettig geluid, dus je realiseert je niet dat het eigenlijk de hele tijd op dezelfde sterkte blijft.

Er wordt ergens in de kerken om je heen op een knop gedrukt. Men is welkom, er zijn mensen die er naartoe lopen. De klok is groot, bijvoorbeeld zoiets als die enorme van de Martinitoren die je op drie-vierde van de klim tegenkomt. Hij is aanwezig en donker, je loopt er helemaal omheen.

Het ritueel gaat zo: naast de grote klok hangt een dik touw. De klok is ongeveer tien meter boven je. Er zijn er twee, of misschien drie. Er zijn twee touwen. Je bent met zijn tweeën. Je moet als eerste  jezelf uitrekken en het touw van zo hoog mogelijk vastpakken. Niet springen. Dan gaan het touw heen en weer wiebelen en het moet juist recht naar boven en naar beneden blijven gaan. Pak het bovenaan vast en trek het naar beneden, naar je toe, waarbij je door je knieën gaat en niet naar achteren loopt. Let nu op en zet je schrap, laat het touw een klein beetje vieren als het weer omhoog gaat. Trek het echt naar beneden nu, pak het goed vast. Het gaat nu nog verder omhoog, laat het weer vieren. Trek het nu echt hard naar beneden. De klok maakt een eerste geluid.
En nu; zet je schrap en laat het touw niet vieren, maar pak het goed tussen beide handen vast als het touw omhoog gaat. Je vliegt nu mee. En nu weer naar beneden – KLANG – daar is ‘ie, het echte klokgeluid. Landen, door je knieën, en weer omhoog.

Een keer in een avond in de katholieke kerk waar ik de dienst zou gaan volgen zag ik ze vliegen toen ik spiekte om de hoek: twee misdienaars, jongens van mijn middelbare school, een jaar of zestien al, die het mochten leren. Iedereen wilde het doen. Ze vlogen wel drie meter naar boven in de toren, je zag hun witte misdienaarsjurk omhoog vliegen in de zwiep lucht die erbij vrij kwam en hun Nikes en spijkerbroek daaronder en de klokken maakten van zo dichtbij een oorverdovend geluid, dat zij veroorzaakten en waaraan zij onderhevig waren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s