De vreemde eend

Twee series heb ik de afgelopen tijd gebinged en bij beide voelde ik me het meest verwant met de persoon die door alle andere personages ‘totally weird’ wordt gevonden. Van wie ze achter haar rug om voorzichtig over haar roddelen – niet te hard, dan wordt ze kwaad, of barst ze in huilen uit (een van de twee is nog maar veertien).

Jaren geleden keken we samen series in ons studentenhuis, dat omdat mijn huisbaas rechtlijnig tegen alle bewijs in bleef geloven dat vrouwen netter zijn dan mannen, werd bewoond door zes vrouwen. Een vrouw was ‘de moeder’ en had altijd haar deur open, koffie klaar, de grootste tv en de fijnste stoelen. Haar kamer was de huiskamer. Zij wist ook als eerste hoe illegaal downloaden werkte en we hadden dankzij haar de series ‘tegelijk met Amerika’. Dat was fijn. We keken Greys Anatomy, we keken Gilmore Girls en we keken Expeditie Robinson. Ik was niet bepaald geliefd als meekijker want ik vroeg me bij die laatste steeds hardop af wat de cameraploeg dan at en hoe het kon dat de vrouwen steeds gladgeschoren oksels hadden. Ik vond Greys Anatomy ook op vele verschillende niveaus onbegrijpelijk. Ik moest vaak mn bek houden van ze. Maar op Gilmore Girls had ik weinig aan te merken. Dat begrijp ik met terugwerkende kracht echt niet.

Toen we de revival onlangs in een nacht gingen zien, viel me ineens op dat Paris Geller eigenlijk de enige normale persoon in dat hellhole Stars Hollow is. Zij deed als enige wat van haar en ook van intelligente Rory en Laney verwacht mocht worden: een carrière krijgen, daar weggaan, je intellect verzilveren. Maar Laney woont nog praktisch thuis en Rory besluit na een paar mislukte pogingen artikelen te pitchen in New York ook maar terug te gaan naar mama en zwanger te zijn van een man die verloofd is met een ander, bovendien. Waarom ook niet? Eind goed al goed. Ik dacht steeds: What. The. Fuck. En dan, nog erger: waar zijn de zwarte mensen? Waar zijn de homostellen? Wat is dat voor bizar grimmig sprookjesland? Daar kun je dan wel koket grapjes over gaan maken maar het is echt belachelijk. Ik keek om me heen en zag de groep meiden chagrijnig terugkijken. Naar mij. Kennelijk was ik veranderd, verder nagenoeg niets.

Dan de andere serie met het ‘rare’ kind: Modern Family. Dat gaat over drie gezinnen die met elkaar door bloed verbonden zijn: een vader die hertrouwd is met een veel jongere vrouw en haar zoon, zijn volwassen zoon met diens partner en hun geadopteerde dochter, en zijn volwassen dochter met haar man en hun drie kinderen. Dat laatste gezin is dus normaal. Maar het heeft een vreemd kind: de middelste, een dochter. Ze heet Alex en is briljant. Ze is de Lisa Simpson van het gezin. Ze heeft het dus ook niet makkelijk. Ze is niet de knapste, maar wel de slimste.
Toegegeven, ten eerste: hier is alles wel anders. Het is geen Stars Hollow-niemand is zwart of homo-sprookjesland: er is een homostel, er is een latina, men heeft het niet altijd makkelijk, de pubers gedragen zich als pubers, de vader doet alles verkeerd tegenover zijn homozoon, het is allemaal verschrikkelijk ongemakkelijk en kut. Realistisch dus. Toch? Niet echt.
Ten eerste zijn alle drie de gezinnen schatrijk en vinden ze dat volkomen normaal. Bovendien zijn alle drie de gezinnen, hoe divers ook, vreemd genoeg nogal vastgeroest in een totaal traditioneel patroon: de man gaat aan het werk, de ander blijft thuis en is de huisman/vrouw. Handig voor een sitcom, want de kijker ziet alleen de huiskamers, maar wel erg ouderwets.

Het irriteert dan ook echt als Alex door haar moeder opgelucht wordt betutteld op de momenten dat ze ‘toegeeft’ dat ze eigenlijk liever knap zou zijn, dat ze een vriendje wil. Opgeluchte moeder: godzijdank, ze is normaal. Elke keer dat Alex slimmer is dan haar zus of slimmer dan haar ouders, gaat de aflevering over hoe ongemakkelijk dat voor iedereen is. Alex wil naar een prestigieus college en prompt gaat de hele aflevering over hoe de twee ouders proberen een intellectuele film in de bios te bekijken die ze doodsaai vinden. Waarom zijn ze bedreigd door haar en niet gewoon trots?
In een aflevering gaat de moeder de politiek in – ze doet haar best een plek te krijgen in de gemeenteraad. Ik dacht: ah, mooi, nu krijgt de moeder een nieuwe rol, die haar interessanter maakt. Alles ging tot mijn tevredenheid volgens het boekje: de echtgenoot die haar zegt te steunen en taken van het huishouden overneemt, de familie die campagne voor haar voert, Alex die haar trots moed inspreekt “That’s just what men say when they are threathened by women, mom. Don’t give up!” en het liet ook goed ziet hoeveel eisen en druk er op haar terechtkwam als publiek figuur en vrouw. Maar: natuurlijk loopt alles in de soep, haha, grappig en onhandig, en wint ze uiteindelijk niet. Vooral door de ‘steun’ van haar familie, die de campagne nogal in de soep laten lopen. De moraal lijkt dan toch: we hebben je thuis nodig, mam. Nice try. Net als de moraal dat die Rory dan wel heel intelligent is, hartstikke leuk en we zijn d’r met z’n allen maar wat trots op, maar uiteindelijk is het beter om lukraak zwanger te worden van een schatrijke klootzak die helemaal niets met je wil zodat je fijn terug moet naar mama. Universum weer in balans.

Waarom is de briljante Paris Geller op haar oude middelbare school niet gevierd en geliefd, maar worden er grapjes gemaakt door nota bene de decaan zelf dat hij doodsbang voor haar is? Terwijl hij de eveneens briljante maar veel onzekere Rory enthousiast terug probeert te lokken naar Stars Hollow om daar op school les te gaan geven, een plek die veel te weinig voor haar is. Moraal: intelligent of competent zijn is hartstikke leuk, maar wees vooral niet bedreigend voor ons; wil er vooral niets mee.

Is het zoveel belangrijker dat je je gedraagt op een manier die mensen niet bedreigt dan op een manier die hen kan inspireren en waardoor ze trots op je kunnen zijn? Wat een deprimerende conclusie. Ik verwachtte vooral dat het vijf keer een Emmy gewonnen hebbende Modern Family een andere les zou gaan geven over over vooroordelen en rolpatronen.
Laten we dan toch maar een glimmertje hoop trekken uit een andere tragikomische Modern Family-eske conclusie, die ook nog te trekken valt: misschien gaat het er juist om dat het uiteindelijk geen bal uitmaakt wat je bent, oud, jong, slim, niet slim, man, vrouw, homo of hetero, zwart, bruin, wit: iedereen zit propvol vooroordelen en gedraagt zich, daarmee geconfronteerd, volkomen kinderachtig. (Zucht. Paris Geller-ogenrol.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s