Krentenbollen

De batterijen die ik nodig had waren horlogebatterijtjes, dacht ik, lopend naar de tabakzaak/kiosk op de hoek van een straat verderop, maar die was dicht. Ik liep door, de stad in, naar de juwelier. Daarin had ik me vergist, zag ik, het was een vulpenzaak. Of toch niet? Het duurde even tot ik zag dat een van drie kleine op elkaar lijkende winkeltjes naast elkaar (glazen blokken in een etalage waarop blinkende dingen lagen) inderdaad een juwelier was. Rechts ervan waren het vulpennen die op de blokken lagen, daar weer naast damestassen.

Ik liep bij de eerste naar binnen, recht op de toonbank af. Mijn stap maakte een belgeluid en ik zag terwijl de bel nog nagalmde en ik wende aan alle spiegels, felle lampen en glas, recht voor me niemand achter de toonbank en meteen naast me de juwelier op de grond zitten, met een krentenbol in zijn mond.
Hij bleef rustig zitten en keek me vriendelijk, geamuseerd aan. Ik zei verbouwereerd ‘Eet smakelijk’, en keek naar zijn nette pak. Hij droeg een blauw pak en glimmende bruine schoenen. Hij kauwde nog een paar maal en slikte, grijnsde en stond op en zei: ‘Ja, dat verwacht je niet hè.’
‘Nee’, zei ik.
Ik legde hem uit wat ik zocht, ik vertelde er bij dat het niet voor een horloge was maar een fototoestel, dat ouder was dan ik nog, uit de jaren zeventig kwam. Hij droeg een dikke bruine bril en zijn ogen leken heel groot. Hij was totaal op zijn gemak.

Ineens kwam een vrouw van achter de coulissen even naar binnen, ze droeg een mosterdgeel vest en keek naar mij en de juwelier en zei tegen ons allebei: ‘Ik dacht dat ik iets hoorde.’
‘Ja’, zei de juwelier voor ons allebei terug, ‘maar het was vals alarm’. Ze keek mij aan voor bevestiging. Ik had niets gehoord, maar ik knikte. Daarop liet ze ons verdergaan en verdween.

‘Tja’, zei hij geamuseerd, alsof we op een feestje waren en hem een leuk en grappig raadsel was gepresenteerd. En: ‘Nou zullen we maar eens even kijken’, alsof hij een dokter was. Hij vergeleek de platte Japanse batterijtjes die hij uit een plastic bak vanachter een kastdeur haalde met het platte Japanse batterijtje dat ik uit mijn broekzak had gevist.
‘Ja, dit is ook een heel oude’, zei ik over mijn meegebrachte batterij. ‘Uit de jaren zeventig zou ‘ie moeten komen.’
‘Nou, deze zijn niet hetzelfde…’, aarzelde hij mompelend, terwijl hij het nummer op het kleine staaloppervlak las, ‘maar ze zouden op zich wel moeten matchen. Ik haal er even een uit de verpakking.’
Hij legde het batterijtje tegen het mijne aan, als bij twee schoenen om te kijken welke groter is. ‘Ha!’ zei hij tevreden. ‘Precies dezelfde.’
‘Doe er maar meteen zes’, zei ik.
Hij pakte zes kleine plastic pakketjes als pilstrippen uit de bak en strooide ze voor mijn vingers op het glas van de toonbank.
‘Hoeveel kosten ze?’ vroeg ik.
‘Nou wat zullen we eens doen? Drie euro?’ vroeg hij me olijk.
Ik zag achter hem de krentenbol, met een hele grote hap eruit, op glas liggen, daarachter een plastic zak met nog vier erin, precies zo tegen elkaar aan gestapeld als hij met de batterijtjes had gedaan.
‘Prima’, zei ik.
Ik pinde.
Hij pakte meteen daarna zijn krentenbol weer op, nam daar weer een hap uit terwijl hij de bak terugzette in de kast. Hij keek uitermate tevreden en enthousiast terwijl hij zich weer omdraaide en ‘Veel plezier en succes hè!’ riep, terwijl ik de drie stappen nam die me alweer op straat deden belanden en achterom kijkend terugriep: ‘Eet smakelijk nog!’

Nu denk ik pas: hij zat daar zodat de mensen hem vanaf de straat niet kunnen zien eten.
Nu denk ik dus: elke dag zit daar tijdens het middaguur de juwelier zijn brood te eten, zittend op de tappijttegel onder zijn etalage, verborgen op de grond.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s