Terraspantomimes

Gisteren zat ik op een terras met een vriendin een terrasmoment te faken: dit was niet het vrolijke vakantiemoment dat het voor de mensen om ons heen zou kunnen lijken. Toen die mensen niet meer opletten, wat al snel gebeurt nadat je bent gaan zitten, boog zij snel naar mij toe, lachte, maakte op de toon van een flauwe grap pijnlijk duidelijk waarover het gesprek eigenlijk zou moeten gaan: haar vreemdgaande vriend.
Ik was degene die hem een paar maanden geleden toevallig had betrapt en zonder aarzelen want in verwarring dat aan haar had verklapt, toen ik haar een berichtje stuurde met een screenshot van zijn profiel dat ik op een datingsite tegengekomen was. Ik was nog zo verbouwereerd dat ik dacht: goh, ik wist niet dat ze een open relatie hadden.
De laatste keer dat ik haar sprak zei ze dat het uitgesproken was en ik had daar mijn ideeën over maar hield mijn morele mond en nu ik er helemaal niet op voorbereid was bracht zij het onderwerp weer volledig tot leven, omdat ze het maar niet kwijtraken kon – nadat ik had gezegd dat ik maar een uurtje had en genietend in de zon mijn ogen dichtkneep, kwam zij acuut ter zake. Zo bleek: dit was niet het tussendoorkletsje dat ik had verwacht, ze moest me spreken, had toch steun nodig. We voerden een gesprek dat als je kan liplezen duidelijk zou maken over welke ernstige zaken het eigenlijk ging; iets dat meer weg had van een spoedvergadering.

In gesprekken raak ik snel in verwarring, maar nog vaker, geloof ik, breng ik anderen zover. Dat weet ik niet zeker, want ik heb het vaak niet door, maar als ik op een rijtje zet hoe ik contact met mensen heb ik zie ik geschokte blikken en merk ik een onhandig stokken van sfeer. Denk ik.
Het komt in elk geval in alle gesprekken die ik met vrienden heb snel voor dat men enigszins verbouwereerd en gekwetst in mijn gezicht staart. Terwijl ik onschuldig een slok neem voel ik een verstilling en kom ik langzaam op de gedachte dat ik misschien iets verkeerds heb gezegd. Iets lomps heb gevraagd?
Daarvan raak ik zelf in verwarring. Al mijn gedachteprocessen komen op mij volkomen logisch voor en als ik een vraag stel nadat iemand mij zijn of haar leven bijpraat vind ik het raar als die ander daar dan nog niet over had nagedacht. Dan raak ik dus van de kook en die ander ook en in het slechtste geval loopt dat sfeertechnisch uit de hand.
Heb ik iets lomps gezegd? Ik snap dit echt niet. Ben ik te kritisch? vraag ik mij af. Vraag ik mij continu dingen af? vraag ik mij af.

Van nadenken ga je twijfelen en van twijfelen word je onzeker en van onzekerheid word je lam.

Van niet nadenken krijg je een vreemd, etherisch gevoel niet met de wereld verbonden te zijn, zo toont mij een vriendin, die van vermijden een lifestyle heeft gemaakt. Ze gaat er binnenkort voor naar een holistische coach.

Zaterdag komen mijn ouders naar Stad. Ik haal ze van de trein en we gaan daarna nu eindelijk eens naar die Thai omdat ik het heldere ogenblik heb gehad te reserveren alvast.
Maar eerst zullen we een biertje drinken op een terras. Zij gaan foto’s laten zien van de vakantie die ze met een groot deel van mijn familie en al diens kinderen hebben gevierd en vertellen daar ook verhalen over: ervaringen die eigenlijk niet anders zijn dan wat ze in het weekend thuis doen, alleen met een nieuw decor: eten, drinken, zwemmen – nu met Italië daarachter. De hele tijd daar, met echte bruschetta en echte wijn en miljoenen soorten antipasti, de hele fucking delicious waarop ze allemaal geabonneerd zijn komt langs alsof ze zelf in een tijdschrift veranderd zijn.
Ik ondertussen denk na over wit privilege, feminisme, homofobie, Trump, Obama, zwemmen in natuurwater, schuld bij zelfmoord, mieren en termieten, het lege lijf van de spin dat werd afgelegd en achterbleef in de vensterbank en ik vanmorgen daar zag liggen, mijn nieuwe waterverf.
Ik zal ook foto’s laten zien, ik heb net mijn eerste zwart-wit rolletje laten ontwikkelen. Mijn moeder zegt, ietwat onzeker en vriendelijk: ‘Goh. Wat leuk.’ Het zijn allemaal foto’s van mijn vensterbank en mijn katten en de deur van het huis. Zesendertig varianten. En oh ja een vriendin op een terras. Het zijn foto’s van het licht.
Mijn moeder vraagt hoe het gaat met het schoonmaken van de keuken. Ik stel vragen over de kunst die ze in Italië zagen? Of hebben ze niet echt wat gezien? Als we op dreef zijn bij het volgende biertje en zij zijn uitgepraat, kan ik eindelijk beginnen, denk ik nog steeds. Vaak gaat dat mis – begin ik over politiek, elke keer weer verbaasd dat ze dat niet interesseert, kennelijk een sfeer verpestend. Ze luisteren niet, ze zonen out zodra ik Trump noem of Obama of twitter, zoals ik dat doe wanneer zij de familiegroepsapp tevoorschijn toveren. Wordfeuden met ze is beter. Het is makkelijker, er vallen geen stiltes, iedereen kent de regels.
Er valt een stilte.
Ik weet: geen politiek, zij: uitgepraat, alles al gehad.
Wat nu?
Kunst, dan maar weer? Ik vertel over een boek. Mijn moeder zegt: ‘Ja, die ene moet ik nog lezen.’ Elke keer vult ze hier het boek in waar ik het de laatste keer over had, alsof het steeds een taak is die ik bij haar neerleg. Mijn vader mompelt opnieuw dat hij zich gewoon niet kan concentreren op lezen, dat hij zich er gewoon nog steeds niet toe kan zetten. Het is al jaren zo en misschien blijft het vanaf toen altijd zo. Hij kijkt stiekem op zijn Iphone op teletekst, naar de voetbaluitslagen.
Ik zou een experiment kunnen uitvoeren: tweemaal totaal verschillende onderwerpen ter tafel voeren, een pro-wilders betoog bijvoorbeeld, en hop: ze stemmen nu acuut PVV. Erna ga ik door het vuur voor Partij van de Dieren en dan zijn ze het daar óók totaal mee eens. Ze hebben niet door dat ze reageren op stemming en toon, niet op inhoud. Net zoals ik niet doorheb dat ik stemming en toon totaal negeer als ik op dreef ben.
Van veraf zijn we gewoon drie mensen, gezellig keuvelend op een terras.

Er valt een stilte en mijn moeder haalt haar Iphone weer tevoorschijn en laat een nieuwe baby zien. In onze megagrote Twentse familie is er altijd wel ergens een nieuwe baby.

De vriendin zegt, alsof het iets hilarisch is: ‘Ja, hij wil dus ook geen kinderen, lees ik nu vanaf zijn profiel!’ Het is het antwoord op een opmerking van mij, ik zei voorzichtig: ‘nou ja, in elk geval heb je geen kinderen. Kan je, mocht je dat willen, makkelijker bij hem weg. ‘

Maar ja, wat is makkelijk? Comfort is a helluva drug.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s